Afgelopen week werd ik even stevig met mezelf geconfronteerd. Ik kreeg bij een project niet de positie die ik mezelf had toe bedeeld en het raakte me: ik voelde me vernederd. “Nou heb ik al zoveel aan mezelf gewerkt en zoveel opgeruimd en dan loop ik tegen iets aan wat zo ongelooflijk ego is: ‘ik wil belangrijk gevonden worden’, ‘ik wil de baas zijn'”. Ik schaamde me kapot dat ik met al mijn pretenties op deze manier bevestiging nodig bleek te hebben.

Ik kan dit nu schrijven, maar toen het gebeurde kon ik dat zeker niet, zo diep schaamde ik me. Het was een overwinning voor me om mijn schaamte naar iemand uit te spreken in plaats van beschaamd weg te kruipen en daarmee mezelf te bevrijden van het imago van onfeilbaarheid dat ik mezelf blijkbaar had aangemeten. Uiteraard heb ik er een Journey op gedaan, waarbij een herinnering omhoog kwam waar ik al zo vaak aan gewerkt heb, maar blijkbaar was er nog een ander aspect dat ik mocht doorvoelen: vernedering. Ik zag hoe ik vanuit deze vernederende ervaring bezig geweest ben om mezelf te bewijzen. Toen ik dat doorvoeld had en kon vergeven was het oke en kon ik mijn plek innemen. En, zo werkt het leven dan ook wel weer, kon ik vervolgens alsnog die plek invullen die ik ambieerde; het leven spiegelt niet alleen de rottige dingen, maar ook de bevrijding.

Wie ben ik?

Een Journey werkt vaak nog een poosje door. Zo kwam in navolging ervan de vraag bij me op: ‘wie ben ik dan?’

  • als ik niet de stralende toekomst ben die ik voor mezelf in gedachten heb, wie ben ik dan?
  • als ik niet een goede therapeut ben, wie ben ik dan?
  • als ik niet het slachtoffer van het leven ben, wie ben ik dan?
  • als ik niet belangrijk ben, wie ben ik dan?
  • wie zou ik zijn als ik geen mensen zou helpen?
  • als ik geen bijdrage lever, wie ben ik dan?
  • als er niets is om me mee te identificeren, wie ben ik dan?

Ik ben me niet eerder zo bewust geweest van mijn identificatie met rollen, met het ik. Als ik me nergens mee kan identificeren, wie ben ik dan? Er kwam angst omhoog bij het idee niks te zijn, geen bijdrage te hebben, geen bestaansrecht, et cetera. Een vreemde gewaarwording om niks te zijn, het lijkt zo doelloos. Dit moment duurde niet heel lang, maar het heeft me wel aan het denken gezet. De oplossing zit er in om helemaal in dit identificatieloze te gaan zitten, door de angst heen waardoor je je met rollen vereenzelvigt … en tot de ontdekking te komen dat het niets anders dan ego-spelletjes zijn. Iedere keer kom ik eigenlijk op hetzelfde punt uit: ‘ik ben liefde’. Hoe zeer ik mezelf ook voor de gek probeer te houden, hoe ik me ook verdrink in allerlei mind fucks, hoe lang ik ook spelltjes wil blijven spelen, het doet niets af aan wat ik ben: liefde. De liefde wacht tot ik genoeg heb van mijn verstop-spelletjes en ik mijn rechtmatige plek inneem door de liefde te leven.

En wie ben jij eigenlijk? Liefde is slechts één van de mogelijke uitingsvormen van Bron; wat is de jouwe? Wat is jouw essentie? Wie of wat ben je in diepste wezen? Deel het in de speciale Facebookgroep voor insiders only.

#theJayaRamMethod #SoulNature

Wat betekent deze blog voor jou?

Herken je je in wat ik schrijf? Doet het iets met je, zet het je aan het denken?

Deel hieronder wat het in jou wakker roept en/of welke stappen je gaat zetten.

Er is ook een speciale SoulNature facebook-groep waar je met gelijkgestemden kunt delen wat er bij jou leeft, waar je behoefte aan hebt, wat je nodig hebt, of om gewoon omdat het fijn is om met gelijkgestemden van gedachten te wisselen.

Meer blogs en artikelen ontvangen?

(Door op deze knop te drukken geef ik toestemming om mijn contactgegevens op te slaan)

Pin It on Pinterest

Share This