Dit artikel is eerder gepubliceerd in Religie & Mystiek, 2003

 

Ik zit een beetje vast in mijn leven, durf het oude niet los te laten en het nieuwe niet te omarmen. Ik merk dat mijn energie blokkeert en zich tegen me richt, maar ik ben zo bang om stappen te nemen. Mijn denken zit me in de weg en vertelt me vooral waarom ik juist niet moet veranderen.

Dan krijg ik een berichtje dat iemand die me na aan het hart ligt, precies datgene heeft gedaan waar ik het meest bang voor was. Ondanks dat ik dacht er op voorbereid te zijn, voel ik hoe mijn hoofd rood wordt en het klamme zweet me uit breekt. Ik zit verstijfd van schrik en ongeloof. Dan voel ik een sterk verdriet opkomen. Ik krul me op en huil zachtjes. Keer op keer zie ik de film aan me voorbij trekken en voel ik mijn pijn. Onvermijdelijk komt daarna ook de boosheid opzetten; de beide gezusters komen altijd samen. Ik probeer niet te verdrinken in de zee van emoties, niet ten onder te gaan in mijn overactieve solar-plexus; ik ben bewust genoeg om te weten dat deze reacties normaal zijn en dat ik ze kan laten zijn zonder er in mee te gaan, maar de praktijk blijkt heel wat lastiger te zijn dan de theorie. Ik heb wel het gevoel dat ik een soort overzicht over de situatie heb, dat ik zowel in de emotie zit als het grote ‘plan’ zie. Mijn gedachten maken er een heel drama van waarin ik beurtelings slachtoffer en miskende held ben. Ik vraag God naar het waarom en krijg geen antwoord.

Om KalikeDan herinner ik me Kali, de Godin van de vernietiging, de destructieve kracht van het vrouwelijke, waar ik recentelijk over gelezen heb (thanx Yasmine Verschure) en waar ik ook mee gewerkt heb. Verbolgen vervloek ik Kali en schreeuw haar in gedachten toe dat ze haar vernietigende werk vooral maar moet doen als ze dat zo leuk vindt.

In een moment van helderheid sta ik voldoende boven de materie om te zien dat wat er gebeurt wel degelijk past in een groter plan. Mijn leventje zat vast en ik zat in een impasse. De schok heeft me wakker geschud en dat was ook precies de bedoeling. Ik zie/voel (Engels: sense) hoe Kali hakt aan de harde steen rond mijn hart ….. maar er is niks geen blinde furie, geen razende demon, geen duivel in vrouwelijke vorm ….. in plaats daarvan zie ik Kali vol mededogen haar werk doen. Ze breekt af, ze vernietigt, maar helemaal niet uit een blinde razernij. Ze doet wat er gedaan moet worden, doet dat waarvan ze weet dat het ‘moet’ gebeuren, vanuit het Goddelijke Plan, de Goddelijke Wil en (het kenmerk van verlichting!) en ze doet dat met compassie (de andere component van verlichting). Ze weet dat het moet gebeuren, dat de verstening verwijdert moet worden, om het levenslicht weer te kunnen laten schijnen in nieuwe vormen. Ik verzet me niet langer, maar nodig haar uit haar werk te voltooien, te doen wat er gedaan moet worden. Ik geef me er, zo goed en zo kwaad als het gaat, aan over en laat Kali haar vernietigende werk doen.

 

Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe blogs?

Klik dan op onderstaande link (daarmee geef je toestemming dat deze gegevens worden opgeslagen).

Publicaties

Dit artikel is eerder gepubliceerd in een vakblad of e-zine. De categorie ‘publicaties in vakbladen en e-zines’ vormt een historisch archief en is ook zo bedoeld. De inhoud weerspiegelt waar ik toen stond (zie blad en datum bovenaan het artikel) en het hoeft niet noodzakelijk mijn huidige visie te weerspiegelen. Ik ben sindsdien immers ook weer een stuk verder in mijn ontwikkeling.

 

Pin It on Pinterest

Share This