Dit artikel is eerder gepubliceerd in Religie & Mystiek, 2005

Wij beginnen relatief onbevangen aan een nieuw leven op aarde (karmische ‘voorinstellingen’ laat ik even buiten beschouwing). Als ongeboren vrucht hebben we vooral een in onszelf gerichte vorm van leven; er is nog relatief weinig communicatie met de buitenwereld. Tijdens het opgroeien, en misschien zelfs al voor de geboorte, komen wij echter steeds meer in contact met die buitenwereld. Dat gebeurt zowel op fysiek, gevoelsmatig als intellectueel niveau (hoe dat op spiritueel niveau werkt heb ik niet helemaal duidelijk en laat ik dan ook verder buiten beschouwing; het heeft verder geen invloed op de strekking van dit artikel). Op al deze niveaus worden we beïnvloed door de buitenwereld en beïnvloeden we zelf die buitenwereld ook. Deze buitenwereld zal in eerste instantie voor de meeste mensen vrij klein zijn en zich beperken tot het ouderlijke gezin. Later komt daar de school, de buurt, het land en de rest van de wereld bij. Ons bewustzijn ontwikkelt zich zowel horizontaal (van gezin naar buurt naar stad naar land, etc.) als verticaal (van fysiek naar gevoelsmatig naar mentaal en, hopelijk, naar spiritueel). Zie daar het ‘kruis’ dat de mens met zich mee draagt.

Tijdens het opgroeien hebben we positieve en negatieve ervaringen, doen we vluchtige en blijvende indrukken op. Ons karakter wordt voor een flink stuk gevormd door deze indrukken en ervaringen. Met name negatieve ervaringen die grote indruk maken, bijvoorbeeld omdat ze gedurende langere tijd voorkomen of een grote intensiteit hebben, kunnen een grote invloed op ons verdere leven uitoefenen. Uit de vele interacties met de buitenwereld komen bepaalde patronen bovendrijven die we ‘internaliseren’, oftewel we maken ze deel van ons eigen geloofssysteem. Vaak verdwijnen ze in het onderbewuste en leven we vanuit aannames die we ons niet eens bewust zijn.

Tegen het licht houden

Hoe verder ons bewustzijn zich ontwikkelt hoe meer de noodzaak zich aandient om onze geïnternaliseerde patronen tegen het daglicht te houden. Zijn de conclusies die wij als kind getrokken hebben nog wel valide in ons huidige leven? Beperken onze overtuigingen ons niet in ons huidige leven? Vaak willen we ons niet met dit soort vragen bezig houden, maar het leven vraagt zelf wel om deze aandacht als wij het haar niet vrijwillig willen geven. In onze westerse wereld gaat dit over het algemeen gepaard met één of andere vorm van crisis: fysiek, emotioneel, mentaal, spiritueel of een combinatie daarvan. In feite is een crisis niets anders dan ons verzet tegen deze om aandacht vragende impulsen. Het zal namelijk onherroepelijk ons zelfbeeld en wereldbeeld veranderen als we er wel aandacht aan geven en ons ideaalbeeld geven we niet graag op, net zomin als dat we graag geconfronteerd worden met de minder plezierige kanten van onszelf en met onze pijn.

Mensen die het spirituele pad gaan bewandelen, zijn van nature vaak al meer geneigd tot zelfreflectie. Spirituele ontwikkeling is niet veel anders dan bewustzijnsverruiming, hetgeen inhoudt dat we ons meer bewust gaan worden van de patronen volgens welke we leven. Of we dat nu leuk vinden of niet, we zullen ook steeds meer gedwongen worden deze patronen te evalueren en te kijken of we nog volgens die patronen willen blijven leven of niet, of dit nu gaat om ideeën en oordelen of gevoelsmatige reacties op gebeurtenissen of fysieke beperkingen. Sommige besluiten op dit gebied zullen slechts een kleine impact op ons leven hebben en met andere zaken kunnen we jarenlang liggen stoeien, voordat we eindelijk toegeven aan onze innerlijke drang. De impact zal in dat geval dan vaak ook heel groot zijn. Wat al deze dingen echter gemeen hebben is een verandering in de levenshouding, vaak op meerdere niveaus: echte veranderingen zijn niet slechts rationeel of gevoelsmatig, maar én én, en leiden vaak ook nog tot gedragsveranderingen, waarmee dus ook de fysieke component er bij betrokken raakt (elke goede therapie hoort minimaal deze 3 niveaus – denken, voelen en doen – met elkaar in evenwicht te brengen om effectief te kunnen zijn, waarbij de ingang wel kan verschillen).

Het pijnlichaam

Het werken met patronen is ook heel mooi vanuit een energetisch perspectief te bekijken. Oude patronen waar je in vast zit, zijn eigenlijk vastgeroeste of gekristalliseerde energiepatronen. Net zoals dingen die vastgeroest of bevroren (gekristalliseerd) zijn, zit er geen beweging meer in en iets wat niet meer beweegt sterft. Hoe meer je vast zit in oude patronen hoe minder je leeft. Je loopt krakend vast. Wil je verder kunnen leven dan zal de roest verwijderd moeten worden, zal het patroon doorbroken moeten worden, zodat er nieuwe energie kan gaan stromen. Het oude zal dus moeten sterven, voordat er nieuw leven kan ontstaan. Als je naar de natuur kijkt, zie je dit dan ook continue gebeuren. Niets is vast en onveranderlijk. Alles in voortdurend in beweging. Leven is beweging. Wil je kunnen blijven groeien dan zul je dus ook continue een beetje moeten sterven. De oude patronen in je zullen moeten afsterven, het energie-lek naar het verleden zal moeten worden gedicht. Vast zitten in oude patronen is letterlijk leven in het verleden; je wordt steeds terug getrokken naar wat er toen gebeurd is. Totdat je er een keer echt aandacht aan geeft en het bewust los laat. Het ‘pijnlichaam’, zoals Eckhardt Tolle dat zo treffend noemt in zijn boek ‘De kracht van het NU’, sterft langzaam af door ondervoeding. Door het weg te willen duwen (onderdrukking) voedt je het steeds en houdt je het zo in leven. Door het teveel aandacht te geven (bijvoorbeeld door jezelf zielig te vinden) voedt je het en houdt je het in leven. Door het er te laten zijn, zonder er verder iets mee te doen (en het dus vooral ook niet te onderdrukken!), zal het langzaam zijn energie verliezen en afsterven. Niet zonder verzet overigens: levende wezens vechten altijd voor hun voortbestaan. Daar zul je dus rekening mee moeten houden: er kan een begin-verergering optreden als je een oud patroon wilt los laten. Tevens zal er een bepaalde periode van onzekerheid zijn, waarin je het oude aan het los laten bent, maar je er nog niets nieuws voor in de plaats hebt: de nieuwe patronen moeten nog gevormd worden. Dit kan een moeilijke fase zijn; vaak wordt dit wel omschreven met je ‘naakt’ voelen.

Bekijk op bol.com

Bekijk op bol.com

Leven is continue loslaten

Schrijfster Yasmine Verschure noemt het leven een continue proces van loslaten en dat ben ik met haar eens. Loslaten is sterven (dit kan letterlijk beelden of gevoelens van stervenssituaties oproepen). Sterven is leven. Een (levens)tijd eindigt, zodat een nieuwe kan beginnen. Dit geldt van kleine persoonlijke stapjes, tot grote levensdrama’s en gaat zelfs op voor hele volken, rassen, de hele mensheid, de hele planeet, het hele zonnestelsel en de hele kosmos. Leven op alle niveaus bestaat uit geboren worden, een bepaalde periode bestaan en weer afsterven. Een prachtig principe eigenlijk. Het enige wat het niet prachtig maakt is onze weerstand er tegen, onze weerstand tegen het los laten van dat wat zijn tijd gehad heeft, want het oude is ‘veilig en vertrouwd’. Het is niet voor niets dat het ‘einde der tijden’ in de diverse mythologieën nogal eens met veel dramatiek en heroïek is omgeven en als een soort grande finale doemsdag wordt gezien (het idee dat er na het einde der tijden niets meer is, want ‘einde’, of dat je tot in alle eeuwigheid in de hemel harp zult mogen spelen met de engelen of in de hel zult moeten branden, is als je er objectief naar kijkt toch een redelijk zot idee en weerspiegelt meer het menselijke vluchtmechanisme dan dat het op de (Goddelijke) realiteit is geïnspireerd). Maar als je in gaat zien dat het hier om een heel natuurlijk proces gaat en dat het slechts je eigen verzet is dat het ‘eng’ maakt, dan kun je ook dit los laten, laten sterven en vol goede moed het volgende leven binnen stappen.

Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe blogs?

Klik dan op onderstaande link en je krijgt een mail zo gauw er een nieuwe blog is gepost.

Publicaties

Dit artikel is eerder gepubliceerd in een vakblad of e-zine. De categorie ‘publicaties in vakbladen en e-zines’ vormt een historisch archief en is ook zo bedoeld. De inhoud weerspiegelt waar ik toen stond (zie blad en datum bovenaan het artikel) en het hoeft niet noodzakelijk mijn huidige visie te weerspiegelen. Ik ben sindsdien immers ook weer een stuk verder in mijn ontwikkeling.

Pin It on Pinterest

Share This