Dit artikel is eerder gepubliceerd in Religie & Mystiek, 2001

 

de eerste heilige communieVorig jaar werd mijn dochter 7 jaar. Op die leeftijd krijgen kinderen binnen het Rooms-Katholieke geloof normaal gesproken hun eerste Heilige Communie. Ook bij ons in huis kwam de vraag boven of wij onze dochter haar eerste Heilige Communie wilden laten doen. Mijn eerste reactie was: “doe maar, dat is alleen maar handig”, terwijl mijn vrouw, die protestants opgevoed is en dus dit ritueel op deze manier en leeftijd niet kent, er nogal wat bedenkingen bij had. Toch besloten we haar communie te laten doen.

Op weg naar de eerste ouderbijeenkomst ter voorbereiding op de communie, overviel mij de twijfel. Waarom zou ik mijn dochter laten deelnemen aan ritueel van een instituut dat ik toch zo’n beetje vaarwel gezegd heb om mijn eigen Weg te gaan?

De avond begon met een uitleg van de pastoor over wat de kinderen tijdens de voorbereiding op de communie te wachten stond. Ik was op zich vrij aangenaam verrast door de inhoud van het verhaal en dat temperde mijn negativisme enigszins. Toen ik later de zaal waar normaal gesproken de missen worden opgedragen nog eens rondkeek doorzag ik ineens de ware betekenis van dit ritueel en doorvoelde ik de kracht die er achter schuilt.

parel in de schelpDe parel in de schelp

Ik begreep dat hetgeen zich hier in deze kerk afspeelde, en waarschijnlijk ook in de meeste andere kerken, synagogen, moskeeën of wat voor soort godshuizen dan ook, voor het grootste deel slechts buitenkant is. Het hele instituut kerk is, hoe goed bedoeld soms ook, voornamelijk exoterie, uiterlijke verschijning, steunend op hiërarchische machtsstructuren en verzuilde dogma’s die de daadwerkelijke Godsbeleving angstvallig buiten de deur proberen te houden, alhoewel hierin enigszins een kentering lijkt te komen. Maar

“binnenin de oester schuilt een parel”.

Als je door de harde schelp heen kunt breken, kom je bij de stralende binnenkant. Binnenin het enorme lichaam van de geïnstitutionaliseerde kerk schittert een diamant. Er zit zo’n onnoemelijke rijkdom verborgen in de krochten van deze moloch, zoveel Wijsheid opgespaard gedurende vele millennia. Zelfs de kern van de originele Christus-liefde is nog altijd aanwezig. Het is er allemaal, wachtend op iemand die kan ‘zien’, iemand die kan ‘horen’. Heeft Jezus dat zelf niet gezegd: ‘Hij die oren heeft hoor, hij die ogen heeft zie’? Daarmee bedoelde hij dat hij (of zij) die zich voldoende spiritueel ontwikkeld heeft, wie zijn (of haar) vibratie voldoende heeft verhoogd, door de bedrieglijke buitenkant heen kan kijken en de essentie kan zien van het christendom. Net zoals in iedere mens die Goddelijke vonk huist, huist die ook in het Hart van het christendom, het Hart van het Jodendom (de Qabballah), de Islam (het Soefisme) en ook bij de oosterse religies waar de esoterie wat minder diep ligt weggestopt.

zaadjeInwijding: een zaadje planten

De eerste Heilige Communie is in feite een initiatie, een inwijdingsritueel. Tijdens zo’n ritueel wordt een deel van het mysterie ontsluierd, krijgt degene die geïnitieerd wordt verdere toegang tot de dieperliggende kennis van de religie. Dat is de waarde van een initiatie en dus ook van de eerste Heilige Communie. Het kind wordt opgenomen in een kring van mensen die een stapje dichter bij de kern van het mysterie staan. Door communie te doen komt een groter deel van die onmetelijke Wijsheid die opgeslagen ligt in het binnenste van de religie beschikbaar. Op zo’n jonge leeftijd zal dat nog grotendeels onbewust zijn en voor de meeste mensen zal dat ook zo blijven, maar misschien wordt zo een zaadje geplant dat langzaam kan ontkiemen en later in het leven zijn kopje boven de grond kan steken en uitgroeien tot een mooie bloem. Ik weet dat ik een goede beslissing heb genomen door mijn dochter haar communie te laten doen.

Tijdens de mis waarin de aankomende communicantjes werden voorgesteld zat ik weer behoorlijk te narren. Dit geeft aan dat ik me toch niet op mijn gemak voelde. Ik voelde na afloop ook geen behoefte om me bij iemand aan te sluiten. Ik voelde me nogal vervreemd en vroeg me af wat ik daar deed. De gedachte kwam bij me op dat ik daar helemaal niet (meer) thuis hoorde, dat ik er niet meer bij hoorde. Ik vroeg me af of ik er nog wel bij wilde horen en het antwoord was nee en ik twijfelde weer over mijn beslissing betreffende de eerste communie. Ik omarm de essentie van het christendom, net zoals ik de essentie van alle grote wereldgodsdiensten omarm, maar de manier van beleving is niet langer de mijne.

Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe blogs?

Klik dan op onderstaande link (daarmee geef je toestemming dat deze gegevens worden opgeslagen).

Publicaties

Dit artikel is eerder gepubliceerd in een vakblad of e-zine. De categorie ‘publicaties in vakbladen en e-zines’ vormt een historisch archief en is ook zo bedoeld. De inhoud weerspiegelt waar ik toen stond (zie blad en datum bovenaan het artikel) en het hoeft niet noodzakelijk mijn huidige visie te weerspiegelen. Ik ben sindsdien immers ook weer een stuk verder in mijn ontwikkeling.

 

Pin It on Pinterest

Share This