Dit artikel is eerder gepubliceerd in Religie & Mystiek, 2005

Veel religies kennen een begrip als ‘het einde der tijden’, zoals Ragnarok, in de Noorse mythologie. Ook in het Bijbelboek Openbaringen wordt het einde der tijden beschreven. Over het algemeen wordt het einde der tijden gezien als een soort ‘grande finale’ dag des oordeels, waarin iedereen en alles voor de opperrechter (God) moet verschijnen en geoordeeld zal worden naar zijn of haar daden. En daarna … houdt de tijd op en is er niets meer of verblijf je tot in eeuwigheid in hemel of hel. Als ik er zo eens over denk is dat eigenlijk een vrij zot iets om in te geloven en het strookt totaal niet met de essentie van het Goddelijke zoals ik dat ervaar.

Zoals bij alle mythologieën zit er een kern van waarheid in het idee van het einde der tijden, een kern die men over het algemeen niet meer doorziet, en is er voor de rest een grote berg flauwekul omheen gebouwd. Maar welke is nu die kern van waarheid?

Het Goddelijke, waarin alles bestaat, ontwikkelt zich spiraalsgewijs. Een spiraal is het samengaan van een cirkel en een lijn. Het cyclische denken kennen wij vooral van de oosterse religies (denk aan karma en reïncarnatie) en het rechtlijnige oorzaak-gevolg denken is meer een westerse benadering. Zoals vrijwel altijd heeft niet de één gelijk en de ander niet, maar kloppen beide visies, hetgeen dus leidt tot een voortgaande cirkelbeweging oftewel een spiraal. De Deense gnosticus Martinus heeft dit principe uitvoerig uitgewerkt (zie Het derde testament – het eeuwige wereldbeeld). Mocht je geloof hechten aan deze zienswijze dan houdt dat automatisch in dat er geen einde der tijden bestaat, want de spiraal kringelt steeds verder naar hogere niveaus van ontwikkeling (een principe wat je in de natuur ook mooi kunt waarnemen).

Bekijk op bol.com

Het Hindoeïsme gaat uit van een cyclische beweging. De hele creatie komt voort uit God, uit het Niets, manifesteert zich in steeds grotere dichtheid en keert na een maximum bereikt te hebben weer terug naar het Goddelijke, naar het Niets. Deze cyclus begint vervolgens vrolijk weer van voren af aan (dit wordt Kalpa of Mahayuga genoemd, de dag van Brahma die overgaat in de nacht van Brahma, in eindeloze cycli). In het Bijbelboek Genesis is dit principe ook weergegeven in de 7 dagen waarin God de aarde met alles er op en er aan schiep. Het gaat hierbij niet om dagen, zoals wij mensen die kennen, maar om ‘dagen’ zoals God die kent. Deze ‘dagen’ worden ook wel als aeonen aangeduid, voor ons onvoorstelbaar lange tijdperken, maar voor God, die immers eeuwig is, niet meer dan, bij wijze van spreken, een dag. De ‘dagen’ staan daarbij voor de periodes van expansie, het zich manifesteren in een verdere verdichting (een lager trillingsniveau; vergelijk stoom met water en ijs; dezelfde stof, maar met atomen die in de vorm van het gasvormige stoom heftig trillen, bij het vloeibare water al een stuk minder en bij het vaste ijs tot kristallisatie zijn overgegaan) en de ‘nachten’ als periodes van rust, stilte, terugtrekking. leegte, niets. Ook deze cyclische beweging is dus eindeloos, eeuwig, en geeft geen aanleiding tot het geloof in een einde der tijden.

Liefde en Wijsheid

Toch bestaat deze mythe niet voor niets. Het is wel degelijk zo dat er een moment van ‘oordeel’ komt, die bepalend is voor wat er daarna volgt. In een mensenleven is dit moment logischerwijs het moment van sterven. Waarschijnlijk heeft u er wel eens van gehoord dat op dat moment je hele leven als een film aan je voorbij gaat, waarbij je feilloos wordt gewezen op je behaalde resultaten en op je gemiste kansen. De rechter is daarbij je Zelf, de Goddelijke Vonk in jezelf, je Goddelijke Kern (je zou dus ook kunnen zeggen dat God de rechter is en dat Goddelijke ben je Zelf). Wat veel mensen niet schijnen te weten (gelet op waar de meeste mensen het grootste deel van hun tijd en inspanning aan besteden) is dat er slechts twee criteria zijn waarop een mens wordt beoordeeld en dat zijn Liefde en Wijsheid. Met Liefde wordt hier de Al-Liefde bedoeld, de on-conditionele Liefde, het geven zonder er iets voor terug te verlangen, het doen van een goede daad, vanuit je Hart, reagerend op de behoefte van een ander, spontaan, vanuit een innerlijke drive. Met Wijsheid wordt hier bedoeld, Inzicht vanuit Mededogen, de Hogere Manas, het Verlichte Bewustzijn en vooral niet het rationele, logische denken (het rationele denken is juist het belangrijkste obstakel voor het verwerven van Wijsheid). De rest van wat we doen, carrière maken, geld verdienen, de maatschappelijke ladder beklimmen, en waar we het gros van onze tijd aan besteden, is van nul en gener waarde. Ons hele maatschappij is wat dat betreft gebouwd op een luchtbel, want dat wat wij belangrijk lijken te vinden, doet er bij het ‘einde der tijden’, i.e. je dood, niet meer toe. Weer een leven verspild en je mag nog een keertje terug om de lessen die je niet geleerd hebt alsnog te gaan leren. En nog een keer en nog een keer en nog een keer. Net zolang totdat het je uiteindelijk begint te dagen waar het in het leven echt om te doen is: Liefde en Wijsheid.

hemel en aardeHemel en hel

Dit is misschien een mooi moment om even in te haken op de begrippen hemel en ’. En vagevuur. Na je dood verandert er eigenlijk niet zoveel. De meeste mensen gaan verder waar ze voor hun dood gebleven waren, alleen dan zonder fysiek lichaam. Het eerstvolgende lichaam (qua trillingsniveau) is het emotielichaam of astrale lichaam. De meeste mensen gaan dus verder op het gevoelsmatige niveau waar ze zich voor hun dood bevonden. Heb je een ‘lekker’ depressief leven gehad, heb je misschien zelfs zelfmoord gepleegd, of had je veel agressie in je leven, dan zul je na je dood gaan naar een plek waar juist die energieën zich bevinden. Maar dan intenser, want de gevoelens worden niet langer gedempt door het fysieke lichaam.

De hel-werelden zijn dus vooral een plaats of, beter gezegd, gemoedstoestand waar negatieve energieën zich hebben verzameld. Je trekt aan wat je uitstraalt en dat doe je net zolang, totdat je dat principe gaat beseffen, en gaat begrijpen dat als je je gedachten en gevoelens verandert, je omgeving als vanzelf mee verandert en je in andere, hopelijk wat minder ‘zware’, regionen van het hiernamaals terecht komt.

De hemel-werelden zijn wat dat betreft het tegenovergestelde van de hel-werelden: hier is de energie veel positiever en is het verblijf dus ook een stuk prettiger. Het vagevuur of voorgeborchte (limbo) is een soort tussen-toestand, een periode van zuivering, waarin je ‘donkere’ plekken letterlijk schoon gebrand worden (niet fysiek natuurlijk, want een fysiek lichaam heb je dan niet meer). Na het zuiverende Vuur kun je verder ‘omhoog’ klimmen richting de hemel-werelden. Wat al deze toestanden gemeen hebben is dat ze tijdelijk zijn. Het tot in aller eeuwigheid harp spelen met de engeltjes in de hemel of eeuwig branden is er dus niet bij. Pas als je boven de hemel-werelden weet uit te stijgen kom je in bewustzijnssferen waarin je wat permanenter (in zoverre je in een tijdloze dimensie daarvan kunt spreken) kunt verblijven. Vandaar ook het idee van Verlichting voor de dood; waarom zou je wachten tot na de dood, wanneer je er toch niets meer aan kunt veranderen, als je nu al boven de hemelwerelden uit kunt stijgen? Sommige mensen leggen bij hun dood slechts hun fysieke lichaam af en keren daar naar verloop van tijd weer naar terug. Anderen, die meer bewustzijn ontwikkeld hebben, leggen op een gegeven moment ook hun astrale lichaam af of zelfs hun mentale lichaam. Als je dat niveau bereikt hebt is reïncarnatie geen noodzaak meer; geboren worden en sterven is dan een bewuste keuze geworden, een keuze vanuit compassie met je medemensen.

Het eeuwige NU

Terug kerend naar het thema van dit betoog, kunnen we stellen dat het einde der tijden niet ergens ver weg in de toekomst is. We hebben het al dichterbij gehaald tot de fysieke dood. Maar juist dit ‘toekomst denken’ belet om het einde der tijden, NU en HIER mee te maken, elk moment van de dag. Volgens het Hindoeïsme creëert en vernietigt Brahma de hele kosmos op elk moment van de dag of nacht. Het leven is in die optiek een voortschrijdend NU, een voortschrijdend vernietigen en recreëren, seconde na seconde. Daar valt m.i. wel iets voor te zeggen. Het kenmerk van Verlichting is juist het volledig in het hier-en-nu zijn. Niet in het verleden, niet in de toekomst, niet ergens anders, maar nu en hier. In feite wordt je op elk moment van de dag ‘beoordeeld’ op je staat van Zijn. Je kunt zo meteen dood neervallen of onder een auto terecht komen of zo iets en dan is er geen ‘straks’ meer, geen dood om naar toe te leven. Elk moment dat je niet met het hier en nu bezig bent is eigenlijk een verloren moment, een moment waarop je niet echt leeft. Je kunt dit ook voelen, want als je je er op concentreert zul je een zekere onvrede, onrust in jezelf waarnemen. Je Ziel, je diepste wezen, beoordeelt je, net zoals dat bij je fysieke dood of ‘aan het einde der tijden’ gebeurt. Draal dus niet langer. Leef! Nu! Sterf elk moment van de dag en wordt herboren elk moment van de dag. Er is geen toekomst, er is geen verleden, alleen een eeuwig nu. Het einde der tijden is niet ergens ver weg, zelfs niet op het moment van je fysieke dood, maar NU, op dit moment en op elk ander moment.

Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe blogs?

Klik dan op onderstaande link en je krijgt een mail zo gauw er een nieuwe blog is gepost.

Publicaties

Dit artikel is eerder gepubliceerd in een vakblad of e-zine. De categorie ‘publicaties in vakbladen en e-zines’ vormt een historisch archief en is ook zo bedoeld. De inhoud weerspiegelt waar ik toen stond (zie blad en datum bovenaan het artikel) en het hoeft niet noodzakelijk mijn huidige visie te weerspiegelen. Ik ben sindsdien immers ook weer een stuk verder in mijn ontwikkeling.

Pin It on Pinterest

Share This