“Er is niets wat jij niet kunt!

Alles is al in jou aanwezig!”

Keer op keer ervaar ik dat dit waar is. Een groot deel van mijn leven ben ik doodsbang geweest voor exposure, zichtbaar zijn, in de spotlights staan.

  • Op de lagere school moesten we als kinderen een voorstelling geven in de lokale schouwburg; voordat ik op moest scheet ik al zeven kleuren stront en toen ik op het podium stond schoot de hele zaal in de lach.
  • Op mijn zevende kreeg ik mijn eerste heilige communie; met mijn klasgenootjes voor de hele kerk, vreselijk vond ik het toen het mijn beurt was om op te staan en de hostie in ontvangst te nemen (volgens mij moest ik ook nog wat zeggen, maar ik weet niet meer wat).
  • Op de Mavo gaf ik een spreekbeurt over helikopters; een van mijn klasgenoten ging met een raamzwengel zwaaien, de roterende bladen van de helikopter simulerend, en de hele klas lag in een deuk … in ik kon wel door de grond zakken.
  • Op de HTS vond de diploma-uitreiking plaats op mijn verjaardag en toen het mijn beurt was om mijn diploma in ontvangst te nemen ging de hele zaal ‘lang zal hij leven’ zingen; vreselijk vond ik het om zo in het middelpunt van de belangstelling te staan.
  • Tijdens de ondernemersopleiding voor zorgprofessionals bij Create Academy kregen alle deelnemers de mogelijkheid om zichzelf te presenteren; met lood in mijn schoenen heb ik mijn moed bij elkaar geschraapt en ik ben opgestaan en heb mijn verhaal gedaan; ik stond te shaken van de spanning en zweette als een otter. Tot mijn stomme verbazing bleek iedereen in de ban van mijn verhaal te zijn en zwaar onder de indruk van hoe ik mezelf gepresenteerd had.
  • Bij mijn astrologie-opleiding was de eindopdracht van een van de modules om een powerpoint presentatie te geven ten overstaan van de rest van de klas; ik had het over kunnen slaan en weg kunnen lopen voor mijn angst, zoals ik zo vaak gedaan heb, maar iets in mij besloot om dat niet te doen. Ik heb de presentatie gegeven en ik was veel minder zenuwachting dan ik verwacht had; de presentatie ging ook goed.
  • Tijdens exposure day van de No Ego retreat (the Journey) moesten alle enneatypen een voor een op het podium komen; ik vond het wel spannend, maar ik was niet meer zo overdreven angstig als ik vooheen wel geweest was

Het zijn maar een paar voorbeelden. En zoals je ziet begon er op een gegeven moment iets te veranderen. Ik vind het nog steeds spannend om voor groepen te staan en om zichtbaar te zijn, maar ik doe het steeds meer en de angst-levels zakken steeds verder.

Dat ik laatst op de radio was, was een volgende stap in exposure. Dat het reclame voor mijn praktijk is is mooi meegenomen, maar mijn echte motivatie was om een volgende stap in exposure te zetten. Gedurende de dag was ik wel nerveus (vooral voor het mantra zingen), maar toen de uitzending eenmaal begon was ik eigenlijk behoorlijk relaxt en liep alles ook op rolletjes.

Het bevestigt maar weer eens wat ik steeds vaker ervaar: “alles is al in mijn aanwezig en er is niets wat ik niet kan“. En ik geloof dat dat voor iedereen geldt.

“je zwakte is tevens je sterkste punt,
net zoals je sterkste punt je zwakte is.”

 

Meer blogs en artikelen ontvangen?

(Door op deze knop te drukken geef ik toestemming om mijn contactgegevens op te slaan)

Pin It on Pinterest

Share This