Dit artikel is eerder gepubliceerd in Religie & Mystiek, 2003

Koffie met melk

Een aantal Religie & Mystiek-en geleden heb ik een artikel geschreven over de integratie van allochtonen in onze samenleving. Ik probeerde daarin de ervaring van de in-te-burgeren-medemens weer te geven door een vergelijking te trekken met het bezoeken van een café van de Hell’s angels: “hoe zou je je daar voelen, buitenstaander die je tussen al die bikers zou zijn?” Ook vergeleek ik integreren met het door de koffie heen roeren van melk, waardoor de koffie (de Nederlandse samenleving) onherroepelijk van kleur verandert, hetgeen iets anders is dan dat de melk zich naar de koffie zou moeten voegen en naar de bodem van het kopje zakt als je het niet roert (het is dan ook niet toevallig dat veel buitenlanders zich aan de onderkant van de maatschappij bevinden).

Micro- en macrokosmos

In dit artikel wil ik een andere kant van het verhaal belichten. Zoals misschien wel bekend is, kun je naar de mens kijken als naar een microscopische versie van ons zonnestelsel. De chakra’s komen overeen met de planeten. De zon zelf is het hartchakra van het zonnestelsel. Ook de aarde zelf bevat een aantal chakra’s, oftewel energieconcentratiepunten. Zo vormen de beide polen het kruin- en stuitchakra. U mag drie keer raden met welk chakra het Midden-Oosten overeenkomt (antwoord: inderdaad, de solar-plexus, woonplaats van het ‘ik’ en verbonden met de astrale wereld). Op nog grotere schaal gaat dit micro/macrokosmos-principe ook op: het zonnestelsel vormt weer een chakra in een sterrenstelsel, een sterrenstelsel is een chakra in de Melkweg, enzovoorts. Ook de andere kant op werkt dit proces door: een mens bestaat uit cellen, cellen bestaan uit moleculen, moleculen bestaan uit atomen. Ik weet niet of je wel eens een schematisch plaatje van een atoom hebt gezien, maar het lijkt opvallend veel op een plaatje van ons zonnestelsel of van een planeet (de atoomkern) met manen (de elektronen).

Om het nog wat abstracter te maken zou je kunnen stellen dat het op al deze niveau’s om wezens, entiteiten, gaat die alleen qua formaat en bewustzijn van elkaar verschillen. Elk wezen leeft in een groter wezen, die zelf ook weer in een groter wezen woont en het allesomvattende allergrootste wezen noemen we God; en ieder wezen is ook weer opgebouwd uit kleinere wezens, die zelf ook weer uit kleinere wezens bestaan. Martinus heeft dit principe uitgebreid beschreven in zijn Derde Testament.

Ditzelfde micro/macrokosmos-principe geldt niet alleen voor fysieke entiteiten, maar je kunt het ook op andere niveaus, zoals het psychische niveau toepassen: psychische processen die in jezelf plaats vinden, zie je ook weer terug in grotere ‘entiteiten’, zoals groepen, steden, nationaliteiten, rassen of de hele planeet aarde. Een land bijvoorbeeld functioneert niet wezenlijk anders dan een enkele mens. Dit gegeven is uitstekend te gebruiken om je zelfkennis te vergroten en ook om meer compassie met de rest van de mensheid te krijgen.

Bekijk op bol.com

Zoals gezegd vormt het Midden-Oosten het solar-plexus chakra van onze planeet en als ik al die hoog oplopende emoties en de complete blindheid voor iets anders dan ‘ikke, ikke, ikke’ zie en ik voel het geworstel in mijn eigen solar plexus, de strijd tussen mijn sub-persoonlijkheden, mijn Kritische Ouder versus mijn gekwetste Kind (Transactionele Analyse (TA)) , ego versus Ziel, et cetera, dan plaatst dat de zaken voor mij aardig in perspectief, zowel wat betreft het Midden-Oosten als wat betreft mijn eigen innerlijke strijd. Op overeenkomstige manier zijn innerlijke processen op alle niveaus te vergelijken met wat er op stedelijk, nationaal of internationaal niveau plaats vindt en andersom. Probeer het maar eens. Kijk eens naar waar je je aan ergert in het nieuws en zoek het overeenkomstige proces in jezelf.

Psychologische processen

Een van de principes in de psychologie is dat er vaak eerst een crisis nodig is voordat er daadwerkelijk verandering plaats vindt. Zo moeten bijvoorbeeld anorexia-patiënten vaak eerst op het point of no return komen (d.i. het moment waarop ze zo mager zijn geworden dat als ze niet stoppen met hongeren er geen weg terug meer is en ze op dat moment dus echt de keuze moeten maken tussen leven of sterven), voordat ze de definitieve keuze voor leven kunnen maken en het herstel pas echt serieus mogelijk wordt.

Een ander voorbeeld zie je in het bedrijfsleven. Bedrijven maken een vaste ontwikkeling door: het begint als klein innovatief bedrijfje, waar iedere werknemer een grote verantwoordelijk heeft en een grote mate van zelfredzaamheid. Hoe groter het bedrijf wordt, hoe meer er specialisatie optreedt en er apart afdelingen komen voor, financiën, personeelszaken, logistiek, et cetera. Op een gegeven moment loopt deze zich uitbreidende bureaucratisering vast en is er een reorganisatie nodig. De organisatie gaat weer relatief fris en afgeslankt verder, kristalliseert en bureaucratiseert weer en rolt de volgende reorganisatieronde binnen. Wat er gebeurt als dit natuurlijke proces niet plaats vindt blijkt wel als je kijkt naar overheidsdiensten die volledig vast lopen in hun bureaucratie en overhead; het corrigerende marktmechanisme is hier niet werkzaam, de boel loopt vast. Maar wees niet bang, ook op nationaal niveau zal er een revolutie, een reorganisatie plaats vinden, is het niet goedschiks dan wel middels een economische crisis of een oorlog. Dit proces van regeneratie vindt trouwens ook in ons lichaam plaats: het hele lichaam wordt gedurende 7 jaar volledig vernieuwd. Het is me een raadsel waarom dit soort overduidelijke processen niet doordringen in de hoofden van degenen die er over beslissen, maar goed, ook hier kan ik weer de vergelijking met mijn eigen lichaam trekken, waar mijn angsten en gedachten mijn groei behoorlijk in de weg kunnen zitten en regelmatig middels een crisis moeten worden opgeruimd.

Wanneer is vol vol?

Een van de psychische ziektebeelden die heden ten dage erg populair is, is burn-out, oververmoeidheid, ME of overspannenheid. Het ziektebeeld is feitelijk heel simpel: de balans tussen geven en ontvangen, tussen last en draagkracht, tussen spanning en ontspanning, is verstoord geraakt. Opvallend daarbij is dat de mensen die aan dit ziektebeeld onderhevig zijn, vaak juist heel hard werkend of heel erg zichzelf wegcijferend zijn. Het genezingsproces rond overspannenheid heeft een duidelijk en vast patroon, bestaande uit 9 fasen (voor meer informatie, zie www.korrelatie.nl). Een van die fasen is een heroverwegingsfase, dus een fase waarin de betreffende persoon kritisch naar zichzelf en zijn/haar omgeving gaat kijken en beslissingen neemt over zijn/haar manier van leven. Niet zelden houdt dit in dat iemand zijn werk of relatie verlaat, omdat de kosten niet meer opwegen tegen de baten en als iemand toch blijft dan moeten er drastische veranderingen in de (werk)relatie optreden. Gebeurt dit niet, omdat de persoon zelf de stap niet ‘wil’ nemen of omdat de partner/het bedrijf deze stap niet ‘wil’ nemen (ik accentueer in deze zin ‘wil’ niet voor niks), dan kan die persoon binnen afzienbare tijd worden toegevoegd aan het rijtje WAO-ers (als minst erge optie).

Het basisprincipe achter overspanning, burn-out e.d. is dus een onbalans in wat men doet en wat men aan kan. In spirituele kringen zou men dit het principe van Tao kunnen noemen of Advaita-vedanta, de kunst van het overstijgen der dualiteit. Zoals eerder betoogd kan dit principe, het balansprincipe, ook op grotere entiteiten worden toegepast, zoals bijvoorbeeld op een stad als Rotterdam of een land als Nederland. Je zou de toestroom van asielzoekers kunnen zien als de van buiten komende werkdruk en het ruimhartige toelatingsbeleid van de afgelopen jaren als het ‘wegcijferende’ aspect van de samenleving. Zoals aangegeven, gaat het om een balans die wel of niet in evenwicht is en dat geldt dus ook voor een stad of een land. Het kan dus ook heel goed zijn dat een stad of land over-spannen raakt en de externe druk niet meer aan kan en ‘instort’, in een crisis belandt en drastisch zijn aanpak gaat heroverwegen. De crisis in Nederland kreeg vorm in de persoon Pim Fortuyn en de gevolgen zijn bekend. Dat de gevestigde orde met alle mogelijke middelen deze ‘revolutie’ heeft willen tegen houden is maar al te pijnlijk duidelijk geworden (even voor de duidelijkheid: ik heb het hier niet over een (bewuste) complottheorie, maar over een energetisch principe, een energetisch ‘klimaat’ dat geschapen wordt). Ook dit is een heel natuurlijke reactie, trouwens: het gaat hier niet om een schuldvraag, maar om de beschrijving van natuurlijke mechanismen, om feiten.

Waar ik mijn betoog mee wil afsluiten is dat het een gerede vraag is of Nederland (of Rotterdam) vol is. Een stad of land heeft een bepaalde capaciteit en op een gegeven moment is de maat vol, kan de entiteit niet meer bevatten. Wanneer dat moment daar is zal ieder voor zich moeten uit maken, net zoals ieder mens zelf zal moeten beslissen wat hij/zij doet als hij/zij signalen van een naderende overspanning waar neemt of al burn-out is. Ga je door in je pogen aan de behoeften van anderen te voldoen of roep je het overvragen een halt toe? Kun je door je aanpak te veranderen verder of zijn er meer rigoureuze acties nodig? Hoe veel ‘overdruk’ heb je nodig voordat je voor jezelf opstaat? Zoals ik al aangaf, blijken veel overspannen mensen juist bovengemiddeld harde werkers te zijn en de vraag rijst of een stad als Rotterdam of een land als Nederland ook niet in de categorie van ‘te harde werkers’ vallen. Ook ‘te hard werken’ of ‘teveel willen geven’ zijn tekenen van onbalans die niet beter of slechter zijn dan de onbalans van iemand die de kantjes er af loopt; het zijn alleen tegenpolen. Het over je grens heen gaan is geen nobele eigenschap, zoals het nogal eens vaak wordt gepresenteerd, maar het zegt iets over je gebrek aan eigenwaarde. Ik vraag me wel eens af of wij als klein rotlandje niet heel erg krampachtig onze best aan het doen zijn om maar mee te tellen in de wereld oftewel dat wij een minderwaardigheidscomplex hebben (het zogeheten Calimero-effect: “zij (b.v. Duitsland) zijn groot en ik (Nederland) is klein en dat is niet eerlijk, oh nee!”). In ieder geval vind ik dat wezens die vinden dat ze ‘vol’ zitten, serieus genomen moeten worden en niet weggelachen of uitgejouwd. Als je ooit wel eens overspannen geweest bent, zul je dit begrijpen.

Balans

Wat ik middels dit artikel heb willen aangeven is dat er op alle niveaus universele kosmische principes, mechanismen of wetten werkzaam zijn en dat het geen zin heeft om daar je ogen voor te sluiten. Als je je ogen sluit voor je probleem wordt je vanzelf ziek (psychisch of lichamelijk). Dat geldt voor mensen, maar ook voor grotere ‘wezens’: ook steden of landen kunnen ‘ziek’ worden en dat gebeurt dan ook regelmatig. Ik keur niet goed of af hoe Nederland met de vluchtelingenproblematiek is omgegaan (afgezien van dat ik vind dat uitgeprocedeerde mensen gewoon maar op straat te zetten niet kan!). Mijn pleidooi is er op gericht om de kosmische realiteiten of wetten te ontdekken en deze feitelijkheden te aanvaarden zoals ze zijn, zonder oordeel. De wet van balans is er daar een van en de wet van karma (‘je oogst wat je zaait;) een andere en de wet van micro/meso/macrokosmos is nog een andere. In hoeverre willen wij onzelfzuchtig helpen of  in hoeverre proberen wij ons nationale ego te bevredigen (hetgeen trouwens NOOIT zal lukken)? In hoeverre ruimen wij de rotzooi op die andere landen maken?

N.B. onschuldige burgers bestaan niet: een regering staat of valt bij de gratie van het volk; als het volk zich verenigt is daar geen regime tegen gewassen (ook al kan het flink wat ‘overtuigingskracht’ kosten voordat dat besef door dringt). Ook dit is een kosmische wet. Kijk naar Rusland: binnen een eeuw tijd hebben ze twee maal de kans gehad om zich van het dictatoriale regime te ontdoen (de Russische revolutie van 1917 en de Perestrojka onder Gorbatsjov) en tot twee keer toe hebben ze er voor gekozen om toch weer onder een dictatuur te leven. Ook heeft Duitsland Hitler aan de macht laten komen en de USA Bush. ‘Wij’ zelf hebben twee maal paars gekozen en ‘wij’ hebben nu ‘Balkje’ gekozen en niemand anders dan ‘wij’ is verantwoordelijk voor de gevolgen. Amen.

Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe blogs?

Klik dan op onderstaande link en je krijgt een mail zo gauw er een nieuwe blog is gepost.

Publicaties

Dit artikel is eerder gepubliceerd in een vakblad of e-zine. De categorie ‘publicaties in vakbladen en e-zines’ vormt een historisch archief en is ook zo bedoeld. De inhoud weerspiegelt waar ik toen stond (zie blad en datum bovenaan het artikel) en het hoeft niet noodzakelijk mijn huidige visie te weerspiegelen. Ik ben sindsdien immers ook weer een stuk verder in mijn ontwikkeling.

Pin It on Pinterest

Share This