Eén van de eerste dingen die je leert in het opstellingenwerk is dat niemand op zichzelf staat. We zijn allemaal aangesloten op wat in opstellingenkringen het wetende veld wordt genoemd. Dat is ook de enige manier waarop opstellingen kunnen werken.

Iedereen die wel eens als representant in een opstelling heeft deel genomen zal herkennen dat je fysieke sensaties, emoties, beelden en ingevingen oppikt die niet van jezelf zijn; als je uit de opstelling stapt verdwijnen ze ook weer. Hoe kan het dat je dit oppikt? Dat kan alleen doordat je op de een of andere manier in tapt op het groepsveld, op de groepsenergie. Dat betekent dus dat er onzichtbare verbindingslijnen lopen waar je op aangesloten bent. En als je dit als representant al kunt, dan kun je dat zeker als je zelf onderdeel van dat groepsveld (bijvoorbeeld een familie) bent. Het idee dat wij op zichzelf staande wezens zijn is dus een illusie.

Afsluiting: de oorzaak van alle ellende

En toch is dat over het algemeen hoe we leven, onszelf los ziend van anderen. Als je zou beseffen dat jij en de ander één zijn zou ruzie een volkomen zinloos tijdverdrijf zijn; je vecht dan immers met jezelf. Als wij van binnenuit de Eenheid zouden ervaren, als we van binnenuit zouden ervaren dat ik en de ander één zijn, dan zou het overgrote merendeel van de problemen op aarde verdwijnen. Als je zou beseffen dat als je een ander beschuldigt je jezelf beschuldigt, dat als je een ander pijn doet je jezelf pijn doet, dat als je een ander buitensluit je jezelf buitensluit of dat als je een ander laat vallen je jezelf laat vallen, dan zou je dat niet meer doen. De enige manier waarop we het elkaar moeilijk kunnen maken is door onszelf af te sluiten; alleen door niet te voelen wat jouw gedrag met de ander doet kun je de ander pijn doen. Dit geldt niet alleen naar andere mensen toe, maar ook naar dieren en de natuur op zich. Deze afsluiting is dan ook de bron van veel, misschien wel alle, problemen op aarde.

Disconnected

Zoals ik in het intro al aan gaf, zijn we helemaal niet onafhankelijk en los van elkaar; dat is slechts een illusie. We zijn allemaal met elkaar verbonden. Alleen zijn we het ons niet bewust. Dit foutieve bewustzijn is de enige blokkade, maar wel één met grote gevolgen. Alleen door disconnected te zijn van je lichaam kun je ziek worden. Alleen door disconnected te zijn van delen van je psyche kun je psychische problemen hebben. Alleen door disconnected te zijn van de ander kun je ruzie hebben.

Laat je bewustzijn zich eens uitbreiden, naar alle kanten.
Als een ballon die groter en groter en groter wordt.
Eindeloos groot naar alle kanten.
Je hoeft er niets voor te doen, alleen maar het toestaan om te gebeuren, moeiteloos.
Rust in een oneindige zee van bewustzijn.

Zijn er problemen als je rust in dit eeuwige bewustzijn?
Is er strijd?
En als er strijd is, verandert dit dan iets aan het oneindige bewustzijn?
Als er gedachten zijn, kun je die dan laten zijn zonder er in mee te gaan?
Als er emoties zijn, ben jij dan die emoties of komt het en gaat het als golven die aan- en afrollen op het strand?
Als je fysiek pijntjes of spanning voelt, kun je er dan oordeelloos naar kijken zonder er iets aan te veranderen?
Is door wat je waar neemt ook maar de minste rimpeling in de zee van oneindig bewustzijn?

Is het niet fijn om te ontspannen in het alleen maar aanwezig zijn?
Is het niet heerlijk om helemaal niets te moeten?
Is het niet geweldig om thuis te komen bij jeZelf?

Is dit niet alles wat je ooit verlangd hebt?
Je hoeft eigenlijk alleen maar te Zijn; het ‘doen’ is slechts bijzaak.

Kun je hier iets mee?

Als dit artikel je raakt, laat dan hieronder een reactie achter en deel wat het met je doet.

Meer blogs en artikelen ontvangen?

(Door op deze knop te drukken geef ik toestemming om mijn contactgegevens op te slaan)

Pin It on Pinterest

Share This