Dat het Corona-virus geen doel op zich is, maar dat het slechts fungeert als zand in de motor is me van het begin af aan duidelijk geweest; de motor, onze manier van leven die is gebaseerd op consumeren, werkt niet meer en er is een nieuwe motor nodig. Als iets ouds weg valt, is er meestal niet meteen iets nieuws voor in de plaats en ik had dan ook geen idee hoe de nieuwe motor er uit zou gaan zien.

Toen ik laatst naar het sportjournaal keek, waar voetbalbestuurders, die te horen hadden gekregen dat ze weer voor lege stadions moesten gaan spelen, vertelden dat ze dat misschien niet zouden overleven, toen zag ik daarin een eerste teken van hoe de nieuwe samenleving er uit gaat zien.

Voetbal is een miljardenindustrie geworden, waarin de sportieve prestaties ondergeschikt zijn aan verdienmodellen, machtsspelletjes en prestige. Het inzicht dat ik kreeg, is dat voetbal weer terug mag gaan naar een semi-amateur status: het mag weer gaan om de sport zelf en niet meer om het geld.

Moeten we er rouwig om zijn dan onze huidige manier van leven zal gaan instorten? Nee. Een jas die niet meer past, moet je weggooien en vervangen door een nieuwe goed passende jas. Spannend is het wel en dat kan angst oproepen; het oude valt weg en we hebben het onbekende binnen te stappen en dat geeft altijd angst, onzekerheid en twijfel. Dan komt mijn stokpaardje weer van pas:

“een held is niet iemand zonder angst, maar iemand die zich er niet door laat tegenhouden.”

We hebben dus een keuze; verkrampen onder de angst of de angst onder ogen komen en de illusie ervan doorzien.

 

Meer blogs en artikelen ontvangen?

(Door op deze knop te drukken geef ik toestemming om mijn contactgegevens op te slaan)

Pin It on Pinterest

Share This